In aanvulling op wat P. van Schaik schrijft nog het volgende:

De internering van de weduwe Storimans met haar twee dochters in het bedelaarsgesticht te Ommerschans werd mogelijk op grond van de in 1811, door Napoleon, ingevoerde Franse Code Pénal, Volgens dit wetboek werd bedelarij strafbaar gesteld en omdat er in 1823 bovendien een premie werd uitbetaald aan een ieder die een bedelaar aanbracht, ontkwamen de weduwe en haar beide dochters er niet aan dat ze ook werden opgepakt en naar een bedelaarsgesticht werden overgebracht.
De bedelaarskolonie van Ommerschans was een instelling van in 1818 door generaal Van den Bosch opgerichte 'Maatschappij van Weldanigheid', met als doel verlichting te brengen in de ellendige sociale toestanden van bittere armoede en werkloosheid die als gevolg van de Napoleontische oorlogen waren ontstaan en die velen tot de bedelstaf hadden gebracht.

De Maatschappij stichtte eerst een aantal 'vrije koloniën (Fredriksoord, Willemsoord en Wilhelminaoord). Dit hield in dat de vestiging in een van die koloniën op vrijwillige basis en met behoud van het gezinsverband plaats vond. In 1820 bleek er naast de vrije koloniën ook behoefte te bestaan aan koloniën die bestemd konden worden voor personen van 'minder zedelijk en goed gedrag'. Daarmee bedoelde men bedelaars en vagebonden in het hele land, maar ook gezinnen die niet bedelden, maar ook niet meer waren op te leiden tot een zelfstandig bestaan. Voor deze categorie behoeftigen was immers geen plaats in de vrije koloniën. Voor het onderbrengen van deze mensen en van vondelingen en weeskinderen, sloot de Nederlandse regering een contract met de Maatschappij van Weldadigheid. Met het oog hierop bouwde de Maatschappij in 1820 in het verlaten fort de Ommerschans een van de grootste gebouwen van het toenmalige Nederland. Het gebouw van zeker 100 bij 100 meter telde twee verdiepingen met een binnenplaats met om het gebouw een smalle gracht en een wal. Delen van de schans werden geslecht en geëgaliseerd zodat er meer ruimte voor gebouwen was. In de Ommerschans werden eerst de kolonisten ondergebracht die zich schuldig maakten aan 'zeedeloosheid', luiheid of brutaliteit, en vervolgens grote groepen bedelaars uit alle provincies.

Gelet op dit relaas is het niet al te opmerkelijk dat de weduwe Storimans spoedig na haar aankomst in Ommerschans overlijdt. In het overlijdensregister van Ambt Ommen wordt alleen het jaartal van haar overlijdensaangifte (1827) vermeld. Zij wordt bij de vele andere 'slachtoffers' in een naamloos open graf op de begraafplaats van het gesticht begraven, gelegen op de oude verdedigingswal van de zuidelijke omgrachting van de schans. In 1828 ondergaat, dochter Cornelia, dan 12 jaar oud, hetzelfde lot. Ook van haar vemeldt het bevolkingsregister van Ommen Stad alleen 1828 als jaar van haar overlijdensaangifte.

Het vermoeden bestaat overigens dat de weduwe Storimans met haar twee dochters niet rechtstreeks vanuit Nes aan de Amstel in Ommerschans zijn beland, maar maar eerst in een bedelaarsgeschikt in Hoorn zijn ondergebracht. Het bedelaarsgesticht in Hoorn was bestemd voor hoog bejaarden of ernstig zieke bedelaars die niet in staat waren tot werken. Zodra kwam vast te staan dat een daar verblijvende bedelaar ook maar enigszins tot werken in staat was werd die van Hoorn naar de Ommerschans overgebracht. Omdat uit onderzoekingen van de heer Wil Schackmann (zie verderop) blijkt dat in ieder geval Petronella Storimans voor het eerst op 11 of 14 oktober 1827 vanuit Hoorn in de bedelaarskolonie van Ommerschans werd ingeschreven rijst het vermoeden dat toen de weduwe Storimans en haar kinderen in Nes aan de Amstel werden opgepakt hun gezondheid ernstig te wensen overliet, zodat ze eerst naar Hoorn zijn gebracht. Mogelijk leden ze aan t.b.c., een wijdverbreide ziekte toentertijd. Het spoedig overlijden van moeder Johanna en dochter Cornelia in Ommerschans kan er op duiden dat inschattingen van degenen die in Hoorn moetsen oordelen over de geschiktheid om werken voor de moeder en dochter Cornelia te optimistisch zijn geweest.

Dochter, Pietronella, wordt, zoals opgemerkt, voor het eerst op 11 of 14 oktober 1827 in het bedelaarsgesticht te Ommerschans ingeschreven onder 'hoofdnummer' 455. Blijkens het inschrijvingsregister is haar geboorte of doopdatum 3 maart 1804 en was zij bij inschrijving 1 el en 6 palmen lang (In 1827 stond de el officieel voor 1 meter en de palm voor 10 cm; ze zal dus ca. 1,60 m zijn geweest. Dat is annemelijker dan 1x 69 cm en 6 x 2,5 cm = 84 cm, wat de uitkomst zou zijn als de in die tijd nog algemeen gebruikte voor-Napoleontische maateenheden van een el en een palm zou worden gehanteerd); ze had volgens haar signalement bruin haar, blauwe ogen, een spitse neus, een ordinaire mond, een ronde kin en was scheel met een oog. In hetzelfde inschrijvingregister (gegevens Wil Schackmann, bron: Drents Archief, toegang 0137.01, inv.nr. 425, deel F) staat vemeld dat ze op 16 augustus 1828 is gedeserteerd. Nadien moet ze weer zijn opgepakt. Ze verblijft, hoe dan ook, tot aan haar dood in 1859 met tussenpozen in een bedelaarsgesticht. Waarschijnlijk is het zo gegaan dat ze ofwel wegliep ofwel zich, telkens als ze f 25 had bij elkaar gespaard, kon 'vrijkopen', waarna ze vervolgens weer werd opgepakt voor bedelarij of 'zedeloos' gedrag.
Het bevolkingsregister van Ommen Stad maakt melding van het huwelijk op 13 oktober 1836 van Pieternelletje Storimans met Jacob Tichelaar. Volgens deze vermelding is de bruid ca. 32 oud en dochter van Cornelis Storimans en Jannetje van Engelen. De aanwijzing van Jannetje van Engelen als moeder van de bruid berust waarschijnlijk op een vergissing; haar overlijdensakte die in het Frysk Histoarysk en Letterkundich Sintrum te Leeuwarden wordt bewaard, vermeldt dat op 12-3-1859 te Ommen Stad aangifte is gedaan van het overlijden op 6-3-1859 te Ommen, kolonie Ommerschans, van Pieternella Storimans, geboren te Amsterdam, dochter van Cornelis Storimans en Johanna van Lingen, weduwe van Jacobus Tigchelaar; leeftijd: 56 jaar.
Jacob Tichelaar, was de zoon van Gerrijt Tichelaar en Geertruid van Wanting. Bij zijn huwelijk met Pieternelletje Storimans is hij 38 jaar oud en weduwnaar van Christina Kellerman. Uit zijn relatie met Christina Kellerman had Jacobus Tiggelaar op 15 januari 1825 te Leeuwarden een dochter, Geertruida genaamd. Geertruida werd aanvankelijk in het bevolkingsregister te Leeuwarden als 'Geertuida Kellerman' ingeschreven, maar bij zijn huwelijk met Christina Kellerman op 5 maart 1826 te Leeuwarden is deze dochter gewettigd en heet zij voortaan Geertruida Tichelaar. Christina Kellerman overlijdt op 12 maart 1827 te Leeuwarden; ze is dan 23 jaar oud. Dochter Geertruida zal toen waarschijnlijk wel bij familie zijn ondergebracht. We zien haar in de burgerlijke stand pas weer terug als ze op 16 mei 1857 te Avereest trouwt met Johannes Boonstra (geboren in 1818 te Leeuwarden, zoon van Johannes Alberts Boonstra;moeder onbekend). Bij dit huwelijk met Johannes Boonstra had ze – zoals dat ook bij haar moeder het geval was – een dochter, Anna Elisabeth, die bij haar huwelijk met Johannes Boonstra wordt gewettigd. Deze dochter Anna Elisabeth Boonstra overlijdt 26 november 1909 te Leeuwarden; 51 jaar oud.
Mogelijk heeft Jacob Tiggelaar het vroegtijdig overlijden van Christina Kellerman en de zorg voor zijn, dochter Geertruida, niet goed kunnen verwerken. Hij komt in elk geval, net als Petronella Storimans, in het bedelaarsgesticht te Ommerschans terecht.
In de periode tussen 1838 en 1845 wonen Jacob Tiggelaar en Piernella Storimans niet langer in Ommerschans, maar in Norg (Veenhuizen). In Veenhuizen was ook een (rijks)bedelaarsgesticht gevestigd, waarvoor men zich vrijwillig kon melden of na rechterlijk vonnis kon worden toegezonden. Vermoed mag worden dat het echtpaar na hun huwelijk de kans heeft gekregen om in Norg/Veenhuizen een nieuw leven te beginnen. Aldaar worden ook hun kinderen geboren: eerst op 20 april 1838 Ignatie Gerrit Tiggelaar, dan op 6 februari 1840 Cornelis Tiggelaar, daarna op 15 juni 1842 Dorathea Tiggelaar en ten slotte op 11 mei 1845 Johanna Christina Tiggelaar. Alleen Ignatie Gerrit Tiggelaar heeft de kinderjaren in Norg/Veenhuizen overleefd en weet aan de dreiging van een levenslang verblijf in de kolonie Ommerschans of een van de andere onvrije bedelaarsgestichten te ontkomen. Hij is 80 jaar als hij uiteindelijk op 20 juli 1918 te Arnhem komt te overlijden. Daaraan was op 10 januari 1883 te Arnhem zijn huwelijk met de 21 jaar jongere Maria Hendriks, (geboren in 1860 te Arnhem, dochter van Gerhardus Joannes Hendriks en Helena Span) vooraf gegaan, alsmede de geboorte van zeven dochters en één zoon. Al deze kinderen overleven en vinden een huwelijkspartner.
Het jongere broertje van Ignatie Gerrit Tiggelaar en zijn twee zussen blijken minder sterk. Cornelis is 6 jaar als hij op 22 november 1846 in het overlijdensregister van Leeuwarden wordt ingeschreven onder de naam Cornelis Tichelaar. Dorathea Tiggelaar is 5 jaar als op 21 juli 1847 in datzelfde register onder de naam Theodora Tichelaar wordt ingeschreven en van Johanna Christina is alleen bekend dat ze als Johanna Christina Tigchelaar in 1846 te Ommerschans komt te overlijden; dus niet ouder dan 1 jaar. Uit het gegeven dat voor Joanna Christina vaststaat dat ze in het bedelaarsgesticht te Ommerschans kwan te overlijden, terwijl de twee ander kinderen later overlijden, mag worden geconcludeerd dat aan het verblijf van Jacob Tiggelaar en Pierternella Storimans in Norg/Veenhuizen rond 1845 een einde komt. Ze komen dan terug in Ommerschans, waar uiteindelijk eerst Jacob op 6 juli 1858 komt te overlijden en vervolgens acht maanden later, op 12 maart 1859, Petronella. Het einde van een leven vol ontberingen.

Voor wie meer wil weten over het leven in de kolonies van de Maatschappij van Weldadigheid is het boek van Wil Schackmann, "De Proefkolonie, Vlijt, vaderlijke tucht en het weldadig karakter onzer natie", Amsterdam, 2006, ISBN: 9789045848549, een aanrader. Bij dit boek hoort een website www.deproefkolonie.nl, die ook op zichzelf staand alleszins de moeite waard is.

Van Johannes (2) Storimans, de rond 1807 geboren zoon van Cornelis Storimans en Johanna van Lingen, is alleen bekend dat hij op 1 november 1838 op 31 jarige leeftijd te Bergen op Zoom in het huwelijk treedt met Joanna Christina Katharina Hartzman. In de archiefstukken van Nes aan de Amstel, die de heer P. van Schaik heeft nageplozen, wordt zijn naam kennelijk niet genoemd. Aannemelijk is dat hij niettemin zijn kinderjaren, toen zijn vader nog leefde en zijn familie nog niet in opspraak was gekomen, in Nes aan de Amstel heeft doorgebracht. Als zijn vader in 1824 komt te overlijden is hij 17 of 18 jaar oud en het kan goed zijn dat hij vanaf dat moment zijn geluk elders is gaan zoeken. Hij heeft het trieste lot van zijn moeder en zijn twee zussen in elk geval niet gedeeld. Mogelijk is hij ze sinds hun vertrek naar Ommerschans geheel uit het oog is verloren.
Nasporingen in archieven in en rond Bergen op Zoom in de periode na 1838 hebben geen enkel gegeven over hem en zijn echtgenote Joanna Hartzman meer opgeleverd. Zij zullen dus waarschijnlijk na hun huwelijk in Bergen op Zoom naar elders vertrokken zijn. Misschien dat nog ooit gegevens over eventuele nakomelingen of over het tijdstip en de plaats van hun overlijden boven water komen.